W 1924 odszedł do Niezależnej Socjalistycznej Partii Pracy, następnie zaś związał się z obozem sanacji. Pracował jako naczelnik wydziału w Departamencie Szkół Zawodowych Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W wyborach w 1930 uzyskał mandat posła na Sejm III kadencji z listy państwowej BBWR.
We wtorek 5 stycznia 1932 w hotelu sejmowym przy ulicy Wiejskiej w Warszawie popełnił samobójstwo, wieszając się na przymocowanym do klamki u drzwi sznurku. Został pochowany na cmentarzu PowązkowskimPogrzeb ś.p. pos. Waryńskiego, „Gazeta Polska”, nr 8 z 8 stycznia 1932, s. 4. Samobójstwo posła T. Waryńskiego, „Polska Zbrojna” Nr 6 z 6 stycznia 1932, s. 8. Pogrzeb ś.p. posła Tadeusza Waryńskiego, „Gazeta Polska”, nr 10 z 10 stycznia 1932, s. 6. (kwatera 151-6-9). W momencie śmierci był naczelnikiem Wydziału w Departamencie Szkół Zawodowych w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.
Żonaty, miał syna.
Przypisy
Bibliografia Zgon posła Tadeusza Waryńskiego, „Gazeta Polska”, nr 6 z 6 stycznia 1932, s. 2. Michał Śliwa, Tadeusz Waryński, [w:] Kto był kim w II Rzeczypospolitej, Kraków 1994, s. 463 (biogram nr 1535). Julian Kuciński, Tadeusz Waryński, syn Ludwika. Zapomniany wiceprezydent Łodzi;