W STScI zainteresował się układami podwójnymi w gromadach gwiazdowych i wkrótce skoncentrował na nich niemal całą swoją działalność naukową.

Na początku lat dzie­więć­dzie­sią­tych jako doś­wiad­czo­ny fo­to­me­try­sta uczes­tni­czył w uru­cha­mia­niu pro­jek­tu OGLE, który za­owo­co­wał niez­li­czo­ny­mi od­kry­cia­mi skła­da­ją­cy­mi się na jed­no z naj­wię­kszych pol­skich o­sią­gnięć na­u­ko­wych kolejnych dwudziestu lat.

W ra­mach włas­ne­go pro­jek­tu ob­ser­wa­cy­jne­go Cluster AgeS Experiment (CASE), re­ali­zo­wa­ne­go we współ­pra­cy z Car­negie Ob­ser­va­to­ries, opra­co­wał i wdro­żył za­pro­po­no­wa­ną przez prof. Boh­dana Pa­czyń­skie­go me­to­dę wyz­na­cza­nia od­leg­łoś­ci i wie­ku gr­omad ku­lis­tych po­przez ob­ser­wa­cje roz­dzie­lo­nych uk­ła­dów pod­wój­nych. Ze swym zes­po­łem zeb­rał uni­katowe da­ne umo­żli­wia­jące we­ry­fi­ka­cję te­orii bu­do­wy i ewo­lu­cji gwiazd II po­pu­la­cji, a tak­że wy­ro­ko­wa­nie o przy­na­leż­noś­ci gwiazd do gr­oma­dy na pod­sta­wie ruchów włas­nych. Je­go naj­waż­niej­szym osiąg­nię­ciem nau­ko­wym by­ło usu­nię­cie roz­bież­noś­ci mię­dzy wie­kiem Wszech­świa­ta oce­nia­nym na pod­sta­wie ob­ser­wa­cji kos­mo­lo­gicz­nych i wie­kiem naj­star­szych gr­omad ku­lis­tych