Na miejscu okazało się, że jego najstarszy syn Ethelbald (Athelstan nie żył już od kilku lat) spiskował przeciw ojcu, chcąc uniemożliwić mu powrót do władzy po powrocie z pielgrzymki. Ethelwulf miał jednak dość siły, aby pokonać syna i skazać go na wygnanie – nie zdecydował się jednak na to i podzielił państwo między siebie a Ethelbalda. Zatrzymywał Essex, Sussex i Surrey, a Ethelbald rządzić miał w Wesseksie i Kencie. Taki stan rzeczy utrzymał się do śmierci Ethelwulfa w 858 r.
Król został pochowany w Steyning. Później jego ciało przeniesiono do Old Minster w Winchesterze, a na końcu złożono w tamtejszej katedrze.
Za panowania Ethelwulfa dokonała się zmiana tytulatury żon władców Wesseksu, dotychczas tytułowanych jako żona króla. Druga żona Ethelwulfa, Judyta Martel, pochodząca z możnego frankijskiego rodu, była już tytułowana królową Sasów.
Ok. 830 r. poślubił Osburgę, córkę cześnika Oslaca. Miał z nią pięciu synów i córkę: Athelstan (ok. 831 – ok. 855) Ethelbald (ok. 834 – 20 grudnia 860), król Wesseksu Ethelbert (ok. 835 – 865), król Wesseksu Ethelred I (ok. 837 – 23 kwietnia 871), król Wesseksu Alfred Wielki (ok. 849 – 26 października 899), król Anglii Aethelswith (zm. ok. 889), żona , króla Mercji