W 829 pokonał nowego króla Mercji Wiglafa i objął panowanie nad tym królestwem. Następnie wyprawił się na północ, do Nortumbrii. Tamtejszy król, Eanred, odmówił walki z Egbertem na polach Dore (obecne przedmieścia Sheffield) i uznał go za swojego zwierzchnika. W 830 Egbert przedsięwziął zwycięską wyprawę na Walię. W tym samym roku niepodległość odzyskała Mercja, której królem ponownie został Wiglaf. Nie wiadomo, czy stało się tak w wyniku zwycięskiej rebelii, czy też wskutek decyzji Egberta.
Pod koniec panowania Egbert musiał zmagać się z najazdami „duńskich ludzi”, wikingów. W 836 poniósł z ich rąk klęskę, ale w stoczonej w 838 bitwie pod Hingston Down w Kornwalii odniósł nad wikingami i ich sojusznikami zwycięstwo.
Egbert zmarł latem 839, został pochowany w Old Minster w Winchesterze a jego prochy zostały przeniesione do tamtejszej katedry w XI w. Tron odziedziczył jego najstarszy syn.
Podczas angielskiej wojny domowej w XVII w. żołnierze Parlamentu wyrzucili kości Egberta i innych władców z trumien i użyli ich do wybicia okien kościoła.