Egbert, (zm. w 839) – anglosaski monarcha Wesseksu w latach 802–839 oraz bretwalda od 825. Zjednoczył większość królestw Heptarchii, a w latach 829–830 rządził całą Anglią. Uznawany przez wielu za pierwszego króla Anglii, ale sam jeszcze nie używał takiego tytułu.
Życiorys Pochodzenie Egberta jest niepewne. Kronika Anglosaska pod datą 825 podaje, że król Egbert wysłał swojego syna Ethelwulfa do Kentu, gdzie miał dochodzić dziedzicznych praw ojca do korony. Ojciec Egberta nosi w tej kronice imię Ealhmund. Pod koniec VIII w. rządził w Kencie król o imieniu Ealhmund, wspomniany w tej samej kronice pod datą 784. Historycy uważają go za ojca Egberta. Imię jego matki jest nieznane. Przyrodnią siostrą Egberta była święta Alburga, opatka z Wilton.
Egbert był kandydatem na tron Wesseksu już w 786 po śmierci króla Cynewulfa. Tron zdobył jednak Beorhtric, sprzymierzeniec króla Mercji Offy. W 789 Beorhtric i Offa doprowadzili do wygnania Egberta, który udał się na kontynent, na dwór Karola Wielkiego. Nie wiadomo, ile czasu na nim przebywał. Niektórzy historycy twierdzą, że 3, inni, że 13 lat.