Po rozwiązaniu zakonu jezuitów w 1773 roku przeniósł się do archidiecezji Gran i został zatrudniony przez cesarzową Marię Teresę jako cesarski historiograf z roczną pensją 400 florenów. Kiedy w 1777 roku Uniwersytet w Nagy-Szombat został przeniesiony do Budy, Pray został bibliotekarzem; zrezygnował z tej funkcji w 1780, ale w 1784 został ponownie zatrudniony na tym stanowisku. W 1790 roku został kanonikiem w Nagyvarád (Oradea). Zmarł w Peszcie.
Prace Zajmował się przede wszystkim historią Węgier, zwłaszcza jej najstarszym okresem, historią Kościoła Katolickiego oraz wydawaniem źródeł do historii Węgier.
Jako pierwszy zwrócił uwagę na najstarszy tekst w języku węgierskim, Funeral Sermon and Prayer (łac. „Oratio funebris”, dosłownie: Mowa pogrzebowa), pochodzący prawdopodobnie z 1199, znajdujący się w kodeksie zwanym Kodeks Praya.
Wśród jego prac znajdują się „Annales veteres Hunnorum Avarorum et Hungarorum, 210 ad 997” (Vienna, 1761) „Annales regum Hungariæ, 997-1564” (5 tomów, Vienna, 1763–70) „Vita S. Elizabethæ” (Vienna, 1770) „Specimen Hierarchiæ Hungariæ” (2 tomy, Presburg, 1776-9).
Przypisy
Bibliografia Herbermann, Charles, ed (1913). „George Pray”. Catholic Encyclopedia. Robert Appleton Company
Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowych Zamkach Kategoria:Nauczyciele domowi Kategoria:Urodzeni w 1723 Kategoria:Węgierscy bibliotekarze Kategoria:Węgierscy historycy Kategoria:Węgierscy jezuici Kategoria:Zmarli w 1801