W latach 1865-1867 przeprowadzono remont, dodając elementy neogotyckie, tym samym kościół został regotyzowany (wejścia, okna, sklepienia, szczyty kaplic). W roku 1892 wykonano nowe neogotyckie zwieńczenia wieży w postaci czterech narożnych wieżyczek i trójkątnych szczycików. W takiej postaci świątynia przetrwała do 1945 r., gdy została częściowo zniszczona i spalona w wyniku działań wojennych. Odbudowę rozpoczęto w 1958 roku, a zakończono w 1967. Poświęcenie świątyni odbyło się 18 grudnia 1960 roku, dokonane przez biskupa Jerzego Strobę (inne źródła podają ). W latach 1962–1964 prowadzono prace restauratorskie przy wieży, zaś wykończenie wnętrza ukończono w roku 1967.
Do roku 1895 przy kościele istniał średniowieczny cmentarz. Został on zamknięty w roku 1865, zaś trzydzieści lat później został splantowany i wybrukowany kamieniem polnym.
Opis thumb|Wieża kościoła od strony zachodniej thumb|Wnętrze kościoła thumb|Ołtarz główny Obecny wystrój wnętrza świątyni jest odtworzeniem planów XIX-wiecznej regotyzacji. Jest to kościół jest halowy, trzynawowy, z dwuprzęsłowym prezbiterium zamkniętym sześcioboczną absydą. Do wieży przylegają dwie sklepione gwiaździście przybudówki.