dowodziło nimi 66 włoskich oficerów i 105 włoskich żołnierzy niższej rangi. Łącznie Baratieri miał 3883 ludzi i cztery górskie działa.
12 stycznia 1895 Włosi dogonili wojska abisyńskie rozłożone obozem i niezauważeni zajęli pozycje na wzgórzach dookoła. Wysuniętą pozycję zajął 4. batalion (dowódca: P. Toselli) i oddziały nieregularne; na lewo od niego rozmieścił się 3. batalion (G. Galliano) i bateria dział; ostatni, 2. batalion (S. Hidalgo) pełnił rolę odwodu. O świcie 13 stycznia, gdy działa znalazły się na pozycjach, otwarły ogień, powodując panikę w armii tigrańskiej, która jednak została szybko opanowana i Etiopczycy podjęli frontalny atak na włoskie pozycje. Gdy bataliony Toselliego i Gallianiego wytrzymały napór, oddziały tigrańskie niezauważenie obeszły ich pozycję i zaatakowały tyły włoskich oddziałów, niemal zajmując Coatit. Baratieri z trudem opanował sytuację, ściągając do obrony batalion Gallianiego i cofając pozostałe oddziały. Manewr odwrócenia frontu się powiódł i sytuacja została ustabilizowana, aż walki zamarły pod wieczór. Następnego dnia Tigrańczycy podjęli próby ataku, które zostały odparte. Wobec dużych strat i braków amunicji, Mengesha o 10 w nocy zwinął pozycje i wycofał się do Senafe.