Był konstruktorem innowacyjnych urządzeń pomiarowych, służących głównie do precyzyjnej generacji i metrologii odcinka czasu. Przy współpracy z zespołem badawczym prof. Zbigniewa Puzewicza (Wojskowa Akademia Techniczna) opracował prototyp miernika czasu do dalmierza laserowego, pierwszego w Polsce z wykorzystaniem cyfrowych układów scalonych. W 1971 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego. W okresie 1971–72 był stypendystą Consiglio Nazionale delle Ricerche (CNR) we Włoszech i pracował w Uniwersytecie Mediolańskim oraz w instytucie Euratomu w Isprze, pod kierownictwem prof. Luigi Stanchi.
W grudniu 1972, na zaproszenie Dziekana Wydziału Elektroniki WAT, prof. Kazimierza Dzięciołowskiego, podjął pracę w Wojskowej Akademii Technicznej jako kierownik Katedry Mikroelektroniki, przekształconej później w Zakład Techniki Cyfrowej. Zainicjował prowadzenie przedmiotu "Układy cyfrowe" i napisał monografię "Cyfrowe układy scalone w technice systemowej". W 1981 roku otrzymał tytuł profesora.