planuje w ten sposób związać swoje dziecko z drugim mężem, sama zaś chce po ceremonii popełnić samobójstwo. Porzucona Hermiona żąda od Orestesa, by pomścił jej krzywdę, co ten czyni, zabijając Pyrrusa jeszcze w świątyni, przed ołtarzem. Gdy jednak do zbrodni dochodzi, Hermiona czuje, że jej miłość do króla Epiru była silniejsza niż zazdrość o rywalkę, i popełnia samobójstwo. Orestes popada w obłęd, wierny przyjaciel Pylades osłania go przed samosądem ze strony poddanych Pyrrusa.
Recepcja W ocenie G. Lansona i P. Tuffrau znaczenie Andromachy w literaturze francuskiej jest tak samo istotne, jak znaczenie Cyda Pierre’a Corneille’a. Dramat ukazywał bowiem w miejsce tradycyjnego starcia woli bohaterów studium gwałtownych uczuć, jakie ich nurtują. Odrealnieni, doskonali bohaterowie zostali zastąpieni postaciami przeżywającymi takie same namiętności, słabości i dylematy, co widzowie.
Dramat spotkał się z pozytywnym przyjęciem ze strony króla i dworu, został natomiast skrytykowany przez zwolenników twórczości Corneille’a, dla których miłość nie była sama w sobie odpowiednim tematem tragedii.
Przypisy
Kategoria:Francuskie utwory dramatyczne