Był rzecznikiem prasowym Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, a od stycznia 2001 do lutego 2007 szefem Ratownictwa Medycznego Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Od lutego 2007 do marca 2008 był zastępcą dyrektora Lotniczego Pogotowia Ratunkowego ds. Ratownictwa Medycznego. Był doradcą ministra spraw wewnętrznych i administracji ds. ratownictwa oraz ekspertem Rządowego Centrum Bezpieczeństwa. Od 21 lutego 2011 członek Rady Sanitarno–Epidemiologicznej przy Głównym Inspektorze Sanitarnym IX kadencji (do 20 lutego 2014). Od 19 maja 2011 Ekspert Transdyscyplinarnego Centrum Badania Problemów Bezpieczeństwa im. prof. Kazimierza Bogdańskiego przy Uniwersytecie Przyrodniczo–Humanistycznym w Siedlcach.
W 2008 został dyrektorem Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, z którym związał się z chwilą jego powstania w 2000. Pod jego kierownictwem został zrealizowany program wymiany floty śmigłowców ratunkowych ze śmigłowców Mi-2 Plus na śmigłowce Eurocopter EC 135. Doprowadził do przeniesienia w lipcu 2009 bazy Samolotowego Zespołu Transportu Sanitarnego ze Szczecina-Goleniowa na Lotnisko Okęcie w Warszawie. Był inicjatorem zacieśnienia współpracy Lotniczego Pogotowia Ratunkowego (LPR) z Górskim Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym (GOPR) w zakresie ratownictwa w górach.