Składa się z pięciu ksiąg, w których partie wierszowane przeplatają się z prozą. Consolatio było lekturą powszechnie wykorzystywaną w średniowiecznym szkolnictwie. Na język polski przełożone zostało po raz pierwszy w roku 1694 przez Jana Alana Bardzińskiego. Wpływ dzieł Boecjusza widoczny jest także w polskiej literaturze renesansowej, m.in. w twórczości Jana Kochanowskiego.
Pojawiły się pewne wątpliwości, czy autorem Opuscula sacra oraz O pocieszeniu jakie daje filozofia, jest ta sama osoba. O ile jednak dla myślicieli średniowiecznych problemem był absolutnie świecki charakter dzieła O pocieszeniu jakie daje filozofia, który zdawał się nie do pogodzenia z teologią traktatów, o tyle w czasach nowożytnych zaistniała sytuacja odwrotna. Gottfried Arnold w XVIII wieku stwierdził, że to właśnie Opuscula sacra stanowi problem na tle dorobku Boecjusza. W 1860 niemiecki filolog klasyczny Alfred Holder badał zasoby rękopiśmiennictwa i odnalazł tam między innymi foliał z IX wieku pochodzący z benedyktyńskiego klasztoru w Reichenau, przekazał go swojemu koledze Hermannowi Usenerowi, który zbadał go i znalazł tam fragment dotyczący Boecjusza stwierdzający, że Boecjusz napisał traktaty O Trójcy Świętej oraz Przeciw Eutychesowi i Nestoriuszowi.