thumb|250px|Św. Tomasz z Akwinu krytykujący awerroizm Awerroizm – doktryna filozoficzna popularna pod koniec XIII wieku, oparta na interpretacjach myśli Arystotelesa dokonanych przez Ibn Ruszda (Awerroesa). Głównymi filozofami uznającymi tę doktrynę byli Siger z Brabancji oraz Boecjusz z Dacji. Awerroizm był wielorako zwalczany przez Kościół katolicki, m.in. przez Tomasza z Akwinu i Étienne’a Tempiera, biskupa Paryża.
Treść Główne idee awerroizmu, jakie można znaleźć w komentarzach Awerroesa do dzieł Arystotelesa: świat jest wieczny, dusza jest podzielona na dwie części, jedną indywidualną (osobową), a drugą boską, indywidualna część duszy nie jest wieczna, wszyscy ludzie dzielą jedną, i tę samą duszę (monopsychizm), wskrzeszenie zmarłych nie jest możliwe (Boecjusz z Dacji).
Recepcja Średniowiecze Pogląd ten spotkał się z ostrą krytyką Uniwersytetu Paryskiego w latach 1270 i 1277, tym razem przez biskupa Étienne’a Tempiera. Tempier wskazał na 219 różnych tez awerroizmu, których nie można było zaakceptować. By rozwiązać ten problem, Siger z Brabancji próbował dowodzić, że istnieje „podwójna prawda”: jedna faktyczna lub tzw.