21 czerwca 1975 roku, sędzia Jagmohanlal Sinha sądu najwyższego Allahabadu uznał premier I. Gandhi za winną używania instytucji rządowych dla zmiany wyników wyborów. Żądał usunięcia jej ze stanowiska premiera i zakazu startowania w wyborach na 6 lat. Jej oskarżenie oparto na technicznym szczególe – urzędnik z biura premiera nie złożył rezygnacji przed wyborami, pracując potem przy kampanii Indiry w 1971 roku. Powyższe wydarzenia doprowadziły do strajków robotników i związków zawodowych na terenie całego kraju.
Spowodowało to wprowadzenie stanu wyjątkowego, dokonane przez prezydenta Fakhruddina Ali Ahmeda, na żądanie pani premier. Został on proklamowany na mocy art. 352 konstytucji, umożliwiając jej sprawowanie rządów za pomocą dekretów, odwołując wybory i zawieszając niektóre prawa obywatelskie. Stan wyjątkowy trwał 19 miesięcy, aż do decyzji .Gandhi o nowych wyborach. Podczas niego aresztowano tysiące protestujących i przywódców strajków. Działalność partii opozycyjnych została zakazana. Premier ogłosiła 20-punktowy program mający zapewnić wzrost rolniczej i przemysłowej produkcji, poprawę usług publicznych i zwalczanie biedy oraz analfabetyzmu. Dodatkowo wprowadzono bezpośrednie rządy prezydenta w stanach Gujarat i Tamil Nadu, gdzie przedtem rządziły partie przeciwne Indirze.