Po jego śmierci, w wewnętrznych partyjnych wyborach na lidera, zwyciężyła córka Nehru, Indira Gandhi (niespokrewniona z Mahatmą). Pierwszym zagrożeniem dla hegemonii partii, które się pojawiło, było zjednoczenie opozycji, o nazwie Samyukt Vidhamayak Dal, które zwyciężyło w wyborach do parlamentów kilku nadoceanicznych stanów. Wywołało to w INC konflikt, który doprowadził do oskarżeń pod adresem Indiry o nieudolną politykę, rzucanych przez innych przywódców partyjnych. W efekcie w INC doszło do rozłamu na : grupę Indiry Gandhi – nazywanych Nowym Kongresem, uznana jednak przez Indyjską Komisję Wyborczą za „prawdziwe” INC, członków, którzy pozostali – nazywanych Starym Kongresem, lub INC-Organizacją.
Powyższy podział postrzegany był także jako podział na osi prawicowość–lewicowość. I. Gandhi chciała zmobilizować swój elektorat poprzez używanie haseł populistycznych i lewicujących. Główne hasło wyborcze brzmiało „Garibi hatao (Usunąć biedę)!”. Pragnęła także zbliżenia ze Związkiem Radzieckim. Tymczasem INC(O) zapatrywało się na politykę bardziej prawicowo, nie ufając radzieckiej pomocy. Wkrótce potem INC(O) zjednoczyło się z Janata Party.