Wiersz zdaniowy – typ wiersza, należący do systemu nienumerycznego, zbudowany na zasadzie, że jednostkę budowy wersu stanowi zdanie.
Średniowieczny wiersz intonacyjno-zdaniowy Wiersz intonacyjno-zdaniowy (inna rozpowszechniona nazwa: zdaniowo-rymowy) to najstarszy system wersyfikacyjny w poezji polskiej. Ukształtował się w średniowieczu. Jako system opisała go Maria Dłuska.
W wierszu intonacyjno-zdaniowym każdy wers jest osobnym zdaniem lub samodzielną składniowo cząstką zdania. Granica wersu zbiega się, zgodnie z modelem syntaktyczno-prozodyjnym Wóycickiego, przede wszystkim z granicami łańcuchów i szeregów, nigdy natomiast pojedynczych członów. Czynnikiem delimitacyjnym jest klauzula frazy pod względem składniowo-intonacyjnym, a nie np. emocjonalnym; nacechowane emocjonalnie wyrazy czy równoważniki zdania nie stanowią osobnych wersów. Klauzula frazy, z racji podobieństwa intonacyjnego do prozy, w zachowanych przykładach często korzysta ze środków stylistycznych takich jak rym czy powtórzenie.