Większość zgadzała się na zwiększenie inwestycji, lecz nie było zgodnej opinii, jak inwestycje te należałoby wykorzystać. Niektórzy wierzyli nawet w dokapitalizowanie kolei. W międzyczasie, ekonomiści Gosplanu opowiedzieli się za racjonalizacją kolei oraz taryfami zgodnymi z rzeczywistymi kosztami, co zmniejszyłoby natężenie ruchu i zapewniło fundusze na dalsze inwestycje. Jednak kierownictwo nie było w stanie podjąć decyzji, a stan kolei wciąż się pogarszał. W uchwale Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) z 1931 roku zdecydowano, że zwiększone inwestycje i wprowadzenie nowszych pociągów mogą rozwiązać kryzys. Uchwały nie wprowadzono nigdy w życie, a sytuacja transportu kolejowego stawała się coraz gorszaDavies, Harrison and Wheatcroft 1994, s. 160..
W 1935 roku, Komitet Centralny nakazał Łazarowi Kaganowiczowi rozwiązać kryzys transportu kolejowego. Priorytetem dla Kaganowicza były najbardziej zatłoczone linie, na drugim miejscu stawiał te o dużym ruchu, a najrzadziej uczęszczane linie kolejowe postanowił zostawić samym sobieDavies, Harrison and Wheatcroft 1994, s. 160–161.. Kolejnym problemem z którym borykał się transport kolejowy, było wzmożone uprzemysłowienie, na które naciskał rząd.