Transport rurociągowy W swoim najlepszym okresie, Związek Radziecki posiadał sieć rurociągową długości 82 000 km do transportu ropy naftowej i kolejne 2 065 000 km (1 283 000 mi) dla gazu ziemnego. W latach 70., radzieckie władze podlegające Leonidowi Breżniewowi, zaczęły skupiać swoją uwagę na sieci rurociągowej państwa. W tych latach, sieć rurociągowa ZSRR rozwijała się szybko, a pod koniec lat 70. była już największą na świecie. Przeciętny dystans transportu ropy naftowej i gazu ziemnego wzrósł z 80 km w roku 1970 do 1910 km w 1980 i 2350 km w roku 1988International Monetary Fund and OECD 1991, s. 58.. Jednak podobnie jak w przypadku innych sektorów gospodarki ZSRR, zaniedbanie doprowadziło do pogorszenia stanu transportu rurociągowego. W latach 80., konserwacji podlegało tylko 1500 km rurociągów, czyli połowa wymaganego minimum. Obiekty do składowania nie wystarczały już by pomieścić rosnący zapas ropy naftowej. Awarie rurociągów stały się w latach 80. zjawiskiem powszechnymInternational Monetary Fund and OECD 1991, s. 188.. Pęknięcia rurociągów ropy naftowej na polach naftowych zdarzały się coraz częściej, a w 1990 roku sięgnęły najwyższego jak do tej pory, 15-procentowego wskaźnika awaryjnościInternational Monetary Fund and OECD 1991, s.