W tym samym czasie Joachim przeszedł na wiarę luterańską, której był gorącym zwolennikiem jeszcze za życia swojego ojca. W związku z tym w 1537 roku wypędził z Ziębic księży katolickich, powołując w ich miejsce luterańskiego pastora. Tego samego roku Joachim spotkał się w Budziszynie z elektorem Brandenburgii, Joachimem II Hektorem, który obiecał mu objęcie w niedalekiej przyszłości jednego z biskupstw w Lubuszu lub Brandenburgu, gdy te się zwolnią. W zamian uzyskał on zrzeczenie się roszczeń przez Joachima do Krosna OdrzańskiegoK. F. Pauli, Allgemeine preussische staats-geschichte, samt aller dazu gehörigen königreichs, churfürstenthums, herzogthümer, fürstenthümer, graf- und herrschaften, aus bewährten schriftstellern und urkunden bis auf gegenwärtige regierung, t. 7 i 8, 1767..
W 1542 roku bracia Podiebradowicze zastawili księstwo ziębickie Fryderykowi II, władcy brzesko-legnickiemu za 70 tysięcy florenów. Jednocześnie Joachim zrezygnował z rządów w księstwie oleśnickimA. i A. Galasowie, Dzieje Śląska w datach, Wrocław 2001, s.