Geneza Geneza poszczególnych znaków: M (1000) – z – „tysiąc” D (500) – być może z czasem M zostało przekształcone (lub na odwrót) w grecki znak Φ, skąd może pochodzić D, będące prawą połową tego znaku. C (100) – z – „sto” L (50) – przypomina (dolną) połowę znaku C (100) X (10) – jest zestawieniem dwóch znaków V (5) V (5) – pochodzenie znaku V jest niepewne I (1) – od pionowej kreski, oznaczającej jeden element

Warianty zapisu thumb|70px|10 000 ↂ thumb|70px|5000 ↁ thumb|70px|1000 ↀ

Liczby 5000 i 10 000 Rzymianie do zapisywania liczb poza siedmioma symbolami, które przetrwały do dziś, używali dodatkowo ligatur: ↁ oznaczającej 5000 oraz ↂ oznaczającej 10 000. Dodatkowo stosowano notację pozwalającą zapisywać większe liczby. Wpisanie liczby pomiędzy dwa znaki | oznaczało liczbę stukrotnie większą, a umieszczenie poziomej kreski nad liczbą oznaczało mnożenie przez 1000. Znak ↇ (roman numeral fifty thousand, U+2187) to 50 000, a ↈ (roman numeral one hundred thousand, U+2188) to 100 000.

Liczba 1000 John Wallis w 1655 roku zaproponował użycie symbolu ↀ, oznaczającego 1000 (zamiennie z M), do oznaczania nieskończoności;