Rzymski system zapisywania liczb, zwany też łacińskim – addytywny system liczbowy, w podstawowej wersji używający 7 znaków.
Sposób zapisu W systemie rzymskim do zapisu liczb używa się 7 liter: I, V, X, L, C, D, i M z których tworzy się liczby według podanej tabeli: 1 I 2 II 20 XX 200 CC 2000 MM 3 III 30 XXX 300 CCC 3000 MMM 4 IV 40 XL 400 CD 5 V 50 L 500 D 6 VI 60 LX 600 DC 7 VII 70 LXX 700 DCC 8 VIII 80 LXXX 800 DCCC 9 IX 90 XC 900 CM 10 X 100 C 1000 M
Standardowo nie istnieją znaki dla liczb większych od 1000, choć można zapisywać większe liczby poprzez zapisanie liczby stukrotnie mniejszej i umieszczenie jej między '| |', np.: |MD| = 1500 · 100 = 150 000 |XL| = 40 · 100 = 4000 (zamiast MMMM)
Innym znakiem pełniącym podobną funkcję jest nadkreślenie () oznaczające pomnożenie razy 1000, np.: XL = 40 · 1000 = 40 000
Można było też zapisać liczbę 100 000 razy większą, wstawiając nadkreślenie oraz '|', np.: |V| = 5 · 100 000 = 500 000
Aby utworzyć liczbę, trzeba zestawić odpowiednie znaki, poczynając od tego oznaczającego liczbę największą do tego oznaczającego liczbę najmniejszą.