IV krucjata antyhusycka – zbrojna wyprawa zorganizowana i prowadzona na terenie Czech latem roku 1427 z upoważnienia papieża Marcina V przez elektora brandenburskiego Fryderyka I Hohenzollerna przeciw wyznawcom nauki Jana Husa.
Geneza IV krucjaty antyhusyckiej Po klęsce III krucjaty antyhusyckiej na blisko pięć lat zamarła w Europie idea organizowania zbrojnych krucjat przeciwko husytom. 18 marca 1427 papież Marcin V wydał bullę nawołująca do kolejnej krucjaty przeciwko husytom. W odpowiedzi na papieski apel, w kwietniu tegoż roku zebrał się we Frankfurcie nad Menem sejm Rzeszy. Uchwalono na nim, że spośród trójki chętnych do przewodnictwa krucjaty: biskupa Winchesteru Henryka Beauforta, arcybiskupa Trewiru Ottona von Ziegenhain i elektora brandenburskiego Fryderyka Hohenzollerna, ten ostatni stanie na czele wyprawy. Zebrana armia składała się z oddziałów saskich, szwajcarskich, brabanckich, szwabskich, bawarskich oraz francuskich. Udana rejza, jaką przeprowadzili taboryci wraz z sierotkami w maju 1427 roku na Łużyce i Śląsk, spowodowała, że wśród zgromadzonej armii antyhusyckiej zabrakło oddziałów z tych prowincji.