W 1949 roku ukończył studia na Wydziale Farmacji Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1951 roku uzyskał stopień doktora nauk farmakologicznych w Zakładzie Farmakodynamiki Akademii Medycznej w Krakowie. Prowadził badania dotyczące farmakologii leków hipotensyjnych i farmakologii wstrząsu. Na przełomie lat 50. i 60. skupił się na psychofarmakologii. W 1962 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego farmakologii.
W latach 1963–1967 kierował Zakładem Farmakologii Wydziału Lekarskiego i Zakładem Farmakodynamiki Wydziału Farmaceutycznego Akademii Medycznej w Lublinie. W tym okresie nawiązał pierwsze kontakty międzynarodowe.
W 1967 roku powrócił do Krakowa, gdzie podjął pracę w Zakładzie Farmakologii PAN. W latach 1967–1974 był tam kierownikiem Pracowni Farmakodynamiki. W 1971 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Równocześnie podjął zakrojoną na szeroką skalę pracę organizacyjną. Przy jego udziale Zakład Farmakologii w 1974 roku przekształcił się w Instytut Farmakologii PAN, po kolejnych dwóch latach przeniósł się do nowego obiektu przy ulicy Smętnej 12, a także znacząco podniósł stan kadrowy, osiągając na przełomie lat 70. i 80. XX wieku liczbę około dwustu pracowników.