300px|right|thumb|Wizja uszczęśliwiająca na rycinie Gustave'a Doré z Boskiej komedii Dantego thumb|250px|Pośmiertna droga do wizji uszczęśliwiającej w teologii prawosławnej ukazywana jest w formie drabiny Jakubowej (Rdz 28,10-12). Bezpieczny od niepokojenia przez demony przejdzie tę drogę tylko ten, kto za życia osiągnął świętość. (XII w. Klasztor Świętej Katarzyny na Synaju).
Wizja uszczęśliwiająca (łac. visio beatifica) – w teologii chrześcijańskiej ostateczne, bezpośrednie samoudzielanie się Boga poszczególnym osobom (w tym aniołom). Wizja ta ma miejsce wtedy, gdy dana osoba osiąga – jako członek odkupionej ludzkości w obcowaniu świętych – doskonałe zbawienie w jego całej pełni, czyli nieboPor. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1024.. W tradycji mistycznej podkreśla się, że jest to stan, w którym intelektualne poznanie Boga i całkowita miłość do Niego nierozerwalnie łączą się w jedno, co nierzadko bywa określane właśnie mianem miłosnego widzeniaJ. Alberione, Krótkie medytacje na każdy dzień roku, Edycja Świętego Pawła, Częstochowa 2014..