Te posunięcia nie były jednak popularne wśród weteranów Oddziałów Dowództw Północnych i w drugim miesiącu roku 404 dawny adiutant Liu Laozhi, Liu Yu, który po raz pierwszy wsławił się przy okazji walk z rebelią Sun Ena, podniósł bunt w Jingkou (obecnie Zhenjiang) i wyruszył na Jiankang. Huan Xuan uciekł do swej dawnej bazy w Jiangling, po czym zebrawszy znaczne siły powrócił w dół Jangcy. Do decydującego starcia doszło w pobliżu wyspy Zhengrong, nieopodal dzisiejszego miasta Ezhou, gdzie flota Liu Yu pokonała flotę Huan Xuana, który wkrótce zginął w trakcie ucieczki z ręki jednego ze swoich zwolenników. Cesarz An (397–418) powrócił na tron, „ale od tego czasu Liu Yu był prawdziwym panem dworu Jin”.
Liu Yu należał do mało znaczącej arystokratycznej rodziny i swoją pozycję w całości zawdzięczał poparciu, jakim cieszył się wśród Oddziałów Dowództw Północnych. Nauczony przykładem nieudanego przejęcia cesarskiej władzy przez Huan Xuana przygotowywał on grunt pod założenie własnej dynastii w sposób stopniowy i systematyczny. W tym celu powierzył regionalne dowództwa armii swoim braciom i synom oraz promował wyróżniających się ludzi o niskim urodzeniu, osłabiając tym samym wpływy uprzywilejowanych rodów związanych z dworem.