W 1924 został wyznaczony na biskupa pomocniczego eparchii orłowskiej z tytułem biskupa wołchowskiego; jeszcze w tym samym roku został wikariuszem eparchii woroneskiej z tytułem biskupa urazowskiego.
Aresztowany w grudniu 1924 w Woroneżu, odmówił wszelkiej współpracy z OGPU. Oskarżony o prowadzenie kontrrewolucyjnej agitacji, w tym szerzenie idei samodzierżawia, przebywał do marca 1925 w areszcie. Po zwolnieniu na nowo został wikariuszem eparchii woroneskiej, tym razem z tytułem biskupa wałujskiego. Poparł ruch grigoriewców i przez pewien czas zasiadał w jego najwyższych organach, jak i pełnił obowiązki grigoriewskiego biskupa woroneskiego. Ponownie wrócił do kanonicznej Cerkwi Rosyjskiej w 1932, składając akt pokutny przed metropolitą moskiewskim Sergiuszem, locum tenens patriarchatu. Został wyznaczony na biskupa starooskolskiego. W 1937 przeniesiony na katedrę połtawską, którą zarządzał do swojego aresztowania w lutym roku następnego. Duchownego zatrzymano razem z 38 innymi osobami i oskarżono o kierowanie spiskiem antypaństwowym o charakterze monarchistycznym i faszystowskim.