Malować i rzeźbić zaczęła około 1941 (swoje prace podpisywała: Korn). W styczniu 1948 miała swoją pierwszą wystawę indywidualną w londyńskiej Mayor Gallery zatytułowaną „Paintings of London Life”. W latach 50. XX w. pisała recenzje z wystaw i teksty o sztuce dla stacji radiowej BBC. W 1965 z powodu nasilającej się choroby (zaburzenia afektywne dwubiegunowe) została poddana operacji neurologicznej, po której przestała tworzyć. Jest autorką wspomnień Wakacje kończą się we wrześniu opublikowanych w 1983, do których przedmowę napisał Stefan Themerson.
Od początku głównym tematem jej prac było życie codzienne, podpatrzone i uchwycone na londyńskich ulicach oraz człowiek (nie rozumiała i nie lubiła abstrakcji). Malowała świat, który ją otaczał i ludzi: kobiety w pralni mechanicznej, chłopca z połciem mięsa, manekiny sklepowe w oknie wystawowym, węglarzy, kobiety i mężczyzn na ruchomych schodach i w kawiarni. Przedstawiała sceny z parku, gabinetu psychologicznego, pogrzebu, cyrku i barów ze strip-tease’m. Częstym motywem pojawiającym się w jej pracach, zwłaszcza w rzeźbie, było macierzyństwo. Twórczość Haliny Korn zaliczana do kręgu malarstwa naiwnego, niełatwo poddaje się tej klasyfikacji. Pisali o tym m.in.: Ignacy Witz, Feliks Topolski i Aleksander Jackowski w swoim zarysie encyklopedycznym pt. Sztuka zwana naiwną.