Atynganie (gr. Αθίγγανοι / Athinganoi, dosłownie „niedotykalni”, inaczej Athingani, Atsinganoi, Atsingani, Adsingani, Adsincani itp.) – nazwa domniemanej judeochrześcijańskiej sekty heretyckiej, znanej z obszaru Cesarstwa Bizantyjskiego. Pierwsze nieliczne wzmianki o jej istnieniu pochodzą z VI wieku.
Atynganie według danych źródłowych Według informacji zawartych w źródłach członkowie sekty zajmowali się wędrownym wróżbiarstwem, magią, zaklinaniem węży, leczeniem ich ukąszeń, a także innymi rodzajami tradycyjnego znachorstwa oraz sporządzaniem trucizn. Jedynymi informacjami, jakie dotrwały na temat ich obrzędów, są przekazy, iż święcili szabat oraz Torę, lecz nie praktykowali obrzezania, zamiast którego przyjmowali chrzest. Wyznawali także zapewne poglądy ikonoklastyczne, odmawiając oddawania czci krzyżowi, świętym obrazom oraz relikwiom. Wielu atynganów służyło w bizantyjskiej armii, zaś z jednej z takich tradycyjnie wojskowych rodzin pochodził cesarz Michał II Amoryjczyk. Mimo to wydawano przeciw nim kilkakrotnie edykty potępiające, których wynikiem były prześladowania (np. w 812 roku).