thumb|Ciupaga z Encyklopedii staropolskiej Zygmunta Glogera (1905) thumb|Klimek Bachleda w góralskim stroju z ciupagą Ciupaga – laska góralska w formie siekierki o lekkim żeleźcu i wydłużonym stylisku. Ma mocno okute żeleźce, czasem z „wąsami”, pozwalające na podniesienie się na przykład w czasie wspinaczki albo zadanie ciosu.
Charakterystyka Ciupaga jest nieco podobna do czekana, który jest kategoryzowany jako drzewcowa biała broń obuchowo-sieczna. Etymologia nazwy wywodzi się od czasownika „ciupać”, czyli rąbać, zatem ciupaga to narzędzie do rąbania. Polski etnograf i historyk Zygmunt Gloger wywodził ciupagę od popularnej w średniowieczu siekiery bojowejSiekierka w „Encyklopedii staropolskiej”.. Ciupaga była także używana jako broń, walczono nią wręcz i rzucano na odległość, na przykład w zwierzynę. Korzystali z niej zbójnicy, między innymi Janosik, Ondraszek, Tatar Myśliwiec.
Ciupagi górali podhalańskich charakteryzują się żeleźcem silnie zwężonym od strony obsady i również zwężającym się ku dołowi styliskiem. Natomiast ciupagi huculskie posiadają żeleźce krótsze, bardziej zwarte, bez tak mocnego zwężenia, styliska natomiast mają zwykle jednakowy obwód na całej długości. Oba typy ciupag bywają często zdobione, zarówno okuciami trzonka, jak i ornamentami na ostrzu (zwykle kutymi lub grawerowanymi).