28 marca 1926 przyjął chirotonię biskupią z tytułem biskupa możajskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej. Nigdy nie podjął działalności biskupiej, gdyż na krótko po chirotonii został aresztowany i osadzony w obozie w dawnym Monasterze Sołowieckim. W 1930 został ponownie zesłany na Syberię.
W 1941 mógł ponownie podjął działalność duszpasterską, jako arcybiskup wołokołamski, wikariusz eparchii moskiewskiej. Między październikiem a grudniem 1941, w czasie ewakuacji locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego, metropolity moskiewskiego i kołomieńskiego Sergiusza, tymczasowo zarządzał eparchię moskiewską. W 1942 został arcybiskupem kujbyszewskim i syzrańskim. Rok później uczestniczył w soborze biskupów, który wybrał metropolitę Sergiusza na patriarchę moskiewskiego i całej Rusi. Po jego zakończeniu prowadził działania na rzecz powrotu do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego byłych duchownych i wiernych Żywej Cerkwi w Azji Środkowej. Przez władze radzieckie uważany był za duchownego nielojalnego wobec rządu.