Złotokot afrykański, kot złoty (Caracal auratus) – gatunek średniej wielkości drapieżnego ssaka z podrodziny kotów (Felinae) w obrębie rodziny kotowatych (Felidae). Niegdyś wyodrębniany do osobnego rodzaju, później włączony do rodzaju karakal. Osiąga długość głowy i tułowia do około metra, masę do 16 kg, przy czym samice ustępują samcom. Ma czerwonobrązowe bądź szare futro, niekiedy z ciapkami. Zamieszkuje lasy Afryki. Żywi się zwykle niewielką zdobyczą, głównie gryzoniami, ale też dujkerami, koczkodanowatymi, innymi ssakami, jak i ptakami. W niewoli matka rodzi dwa kocięta. Zagrażają mu polowania i niszczenie siedlisk.
Budowa lewo|mały|Czaszka ze zbiorów Muzeum Wiesbaden Długość głowy i tułowia złotokota afrykańskiego wynosi od 61,6 do 101 cm. Towarzyszy temu ogon długości między 16,3 a 34,9 cm. Samica osiąga masę ciała od 6 do 8 kg, podczas gdy samiec jest od niej cięższy, ważąc od 11 do 16 kg, być może nawet do 18 kg. Czyni to złotokota mniejszym od blisko spokrewnionego karakala stepowego.
Ubarwienie złotokota afrykańskiego jest zróżnicowane. Niektóre osobniki są czerwonobrązowe, inne szare. Jedne noszą ciapki, inne jednolite futra. Zdarzają się, podobnie jak u innych kotowatych, jak lampart czy rzadziej jaguar, osobniki melanistyczne całkowicie bądź po części.