W latach 1969–71 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. J. Woroszyłowa w Moskwie. Od 1971 służył w Zarządzie I Operacyjnym Sztabu Generalnego WP, jako szef Oddziału Planowania Operacyjnego. W latach 1973–1976 dowodził 16 Dywizją Pancerną w Elblągu. Na tym stanowisku na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 1 października 1974 mianowany generałem brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze 11 października 1974 przewodniczący Rady Państwa prof. Henryk Jabłoński. Od stycznia 1976 szef sztabu - zastępca dowódcy SOW we Wrocławiu. W 1979 wyznaczony na p. o. zastępcy szefa Sztabu Generalnego WP ds. systemów kierowania. Od lipca 1983 do marca 1984 zastępca szefa Sztabu Generalnego WP ds. organizacyjno-mobilizacyjnych. W 1983 ukończył Wyższy Kurs Akademicki dla Kierowniczej Kadry WP przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 24 września 1983 mianowany generałem dywizji. Nominację wręczył mu w Belwederze 10 października 1983 przewodniczący Rady Państwa prof. Henryk Jabłoński. W okresie od marca 1984 do września 1989 I zastępca szefa Sztabu Generalnego WP. We wrześniu 1989 r. skierowany do Moskwy na stanowisko attaché wojskowego, morskiego i lotniczego przy Ambasadzie PRL. Do kraju powrócił w lutym 1991 r.