Możliwe, że niektóre ściany pokrywano cedrową boazerią, która jednak nie zachowała się do naszych czasów.
Obok pomieszczeń reprezentacyjnych, sakralnych i mieszkalnych w skład kompleksu wchodziły liczne pomieszczenia gospodarcze i magazynowe, które były rozmieszczone we wschodniej części cytadeli.
Nie był przypadkiem fakt połączenia pałacu i świątyni w jeden kompleks. Było to zresztą regułą w budownictwie asyryjskich pałaców królewskich, będących integralnie powiązanymi z budynkami sakralnymi. Miało to swoistą wymowę, a mianowicie wskazywało na to, że bogowie są współmieszkańcami pałacu, chociaż oczywiście nie można mówić o równości z nimi króla, gdyż pozycja tego ostatniego miała charakter przedstawicielski z ramienia bogów.
Wybrana literatura H.W.F.Saggs, Wielkości i upadek Babilonii, Warszawa 1973; K.Gawlikowska, Sztuka Mezopotamii, Warszawa 1975; A.Mierzejewski, Sztuka starożytnego wschodu, t. 1, Warszawa 1981; G.Roux, Mezopotamia, Warszawa 1998; Sztuka świata, t. 1, Warszawa 1999; P.Biziuk, Babilon 729–648 p.n.e., Warszawa 2005.
Zobacz też Dur-Szarrukin Sargon II sztuka asyryjska
Kategoria:Pałace starożytnej Mezopotamii