Po wybuchu II wojny światowej trafiła do Warszawy, gdzie udzielała pomocy rannym żołnierzom. Stolicę opuściła po jej kapitulacji i powróciła do Pabianic. Przez cały okres okupacji niemieckiej leczyła dzieci polskie, niemieckie, a nawet - narażając swe życie – dzieci żydowskie z pabianickiego getta, za co w 1942 była dwa razy aresztowana. Współorganizowała żywność dla transportowanych wagonami kolejowymi polskich więźniów.
W 1951 utworzyła pierwszy w historii Pabianic oddział dziecięcy w Szpitalu Miejskim, którego objęła ordynaturę. Zorganizowała też od podstaw ambulatoryjne lecznictwo dla dzieci, tworząc Terenowy Zespół Pediatryczny i kolejne dwie poradnie pediatryczne. Dzięki jej staraniom w 1955 r. został otwarty Państwowy Dom Matki i Dziecka (dla samotnych matek). Rok później uruchomiła Kuchnię Mleczną, zajmującą się dożywianiem niemowląt i dzieci. Działała również w ramach bezinteresownej pomocy lekarskiej - tzw. "białych niedziel". Ponadto cały czas prowadziła edukację dotyczącą zdrowia i zasad profilaktyki zdrowotnej u dzieci.
Na emeryturę przeszła w 1968 roku. Za swoje wybitne zasługi otrzymała tytuł Honorowego Obywatela Miasta Pabianice (1994).
Była żoną Walentego Piotrowskiego (zm. 1944), lekarza ginekologa, z którym miała córkę Krystynę.