Następnie wszedł w skład Centralnego Biura Żydowskiego przy Komitecie Centralnym KPP.
Pod koniec 1928 został na krótko aresztowany w związku z działalnością komunistyczną. Od 1929 na polecenie KC partii kierował Centralną Techniką KPZU we Lwowie. Zagrożony aresztowaniem, na przełomie 1930/1931 wyjechał do Gdańska, a następnie do ZSRR, gdzie przybrał nazwisko Dawid Boczkin. Początkowo pracował jako dyrektor podstawowej szkoły żydowskiej w Kijowie, od 1932 na stanowisku redaktora żydowskiej gazety codziennej „Proletarisze Fon” („Proletariacki Sztandar”) wydawanej przez Komunistyczną Partię (bolszewików) Ukrainy. Potem był kierownikiem jej działu zagranicznego. 1933–1936 słuchacz w szkole partyjnej, następnie kierownik kursów szkoleniowych przy Okręgowej Radzie Przemysłowej w Kijowie. 12 czerwca 1937 został aresztowany przez NKWD Ukraińskiej SRR pod zarzutem szpiegostwa, a 13 września 1937 skazany na karę śmierci i rozstrzelany. Zrehabilitowany w 1955.
Jego żoną była Tola Beatus (ur. 1904 w Łodzi, zm. 1987 w Izraelu), właśc. Tauba Beatus, córka Hilela i Cyrli, działaczka komunistyczna i funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa PRL, siostra Barbary Beatus.
Przypisy
Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t.