Na scenę wróciła dopiero po wyzwoleniu Wilna przez Rosjan.

Jako repatriantka w 1945 przyjechała do Torunia.

Występowała w teatrach: Teatr na Pohulance w Wilnie (1928–1930) Teatr Ziemi Pomorskiej w Toruniu (1934–1935) Teatr Nowy w Poznaniu (1935–1936) Teatr Polski w Katowicach (1936–1939) Teatr Miejski w Olsztynie (1945–1946) Teatr Polski w Bielsku-Białej (1946–1947, 1948–1949) Miejskie Teatry Dramatyczne w Krakowie (1947–1948) Teatr Wybrzeże w Gdańsku (1949–1958, 1959–1961, 1964–1968) Teatr Powszechny w Łodzi (1958–1959) Teatr W.P. Miniatury w Warszawie (1961–1963) Teatr im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (1963–1964) Teatr Klasyczny w Warszawie (1968–1977) Teatr Ziemi Mazowieckiej w Warszawie (1977–1983)

Ponadto wystąpiła w kilkunastu rolach w spektaklach Teatru Telewizji. Wystąpiła m.in. w roli Nory w spektaklu „Nie trzeba krzykiem zagłuszać ciszy nocy” (1966) i Małgorzaty w spektaklu „Kartoflany król” (1982). W 1983 przeszła na emeryturę.

Od 1940 była żoną Tadeusza Lothe (1903–1943), urzędnika Teatru Dramatycznego w Wilnie.