mały|260x260px|Prezydium III Polskiego Kongresu Drogowego (5–7 styczeń 1934). Od lewej: Maurycy Z. Jaroszyński, Władysław Tryliński, Stanisław Siła-Nowicki, Michał Butkiewicz, Jędrzej Moraczewski, Leon Borowski, Edward Dunin-Markiewicz, Kazimierz Lewandowski i Adam Gniewiewski mały|Grób profesora Leona Borowskiego na cmentarzu Powązkowskim Leon Borowski (ur. 14 kwietnia 1884 w Humaniu na Podolu, zm. 10 marca 1951 w Warszawie) – polski inżynier, specjalista budowy dróg, profesor Politechniki Warszawskiej, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Życiorys Był synem Jana (lekarza) i Zofii z Niedźwieckich. Uczęszczał do gimnazjum w Humaniu, w latach 1907–1913 studiował w Instytucie Politechnicznym w Kijowie. Pracował jako inżynier drogowy w Taraszczy i okręgu kijowskim, podczas I wojny światowej zajmował się budową mostów na froncie wschodnim.
W 1920 przyjechał do Polski. Był nauczycielem w Państwowej Średniej Szkole Drogowej w Warszawie (1924–1921) oraz starszym asystentem w Katedrze Budowy Dróg i Robót Ziemnych Politechniki Warszawskiej (od 1922), jednocześnie pracował w Okręgowej Dyrekcji Robót Publicznych w Warszawie (1920–1932).