Stanisław Bellert (ur. 14 maja 1924 w Budach Dzierążyńskich k. Tomaszowa Lubelskiego, zm. 27 marca 1976 w Warszawie) – polski inżynier elektryk, profesor Politechniki Warszawskiej, członek Polskiej Akademii Nauk.
Życiorys Urodził się w rodzinie Piotra (1888–1979), inżyniera technologa, i Józefy z Myślickich (1898–1939)Stanisław Bellert M.J. Minakowski, Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2024-03-01].. Był młodszym bratem Jerzego Mikołaja (1921–2019). Przed wojną rozpoczął naukę w liceum ogólnokształcącym w Zamościu (1937–1939), którą dokończył w Liceum im. Stefana Czarneckiego w Chełmie i w 1945 zdał egzamin maturalny. Studia rozpoczęte w Szkole Inżynierskiej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda w Warszawie kontynuował w latach 1946–1950 na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, gdzie studiował m.in. u Janusza Groszkowskiego. W 1950 ukończył studia uzyskując stopień magistra inżyniera elektryka w zakresie teletransmisji przewodowej. Już pod koniec studiów (w 1948) został asystentem w Katedrze Miernictwa Elektrycznego, w 1950 przeszedł na asystenturę do Katedry Teletransmisji Przewodowej. W 1957 uzyskał stopień kandydata nauk technicznych na podstawie napisanej pod kierunkiem Witolda Nowickiego rozprawy Metoda operatorów liczbowych.