Delegat na VII Konferencję SDPRR(b) w kwietniu 1917, członek Komisji do Spraw Narodowościowych. Wstąpił do wojska w celu prowadzenia agitacji komunistycznej i został wybrany do komitetu pułkowego, a następnie do Komitetu Moskiewskiego Rady Delegatów Żołnierskich.

Podczas przewrotu bolszewickiego w Moskwie w listopadzie 1917 został wybrany zastępcą członka Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego i mianowany dowódcą 55 pułku piechoty. Uczestniczył w pracach sztabu kierującego bolszewicką rebelią. Po listopadzie 1917 był m.in. przewodniczącym sekcji wojskowej Moskiewskiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich (RDRiŻ), członkiem moskiewskiego Komitetu Okręgowego (KO) SDPRR(b) oraz komisarzem ludowym do spraw opieki społecznej Moskwy i okręgu moskiewskiego (od grudnia 1917 do marca 1918). Jako jeden z nielicznych polskich komunistów w bolszewickiej Rosji popiera leninowską koncepcję separatystycznego pokoju z państwami centralnymi, który to pokój ma dać czas na wzmocnienie się struktur państwa radzieckiego. Jego stanowisko było jednak w tej sprawie chwiejne, gdyż w maju 1918 roku pod wpływem narastania nastrojów rewolucyjnych na Zachodzie stwierdza : "Dziś rosyjska rewolucja ma nie tylko prawo, ale i obowiązek zaryzykować - zwyciężyć lub umrzeć!"Walentyna Najdus „Lewica polska w Kraju Rad 1918 – 1920“ PWN 1971, s. 71 i 73.