w 1860 otrzymał godność arcybiskupią. Następnie od 1874 do 1876 sprawował godność arcybiskupa jarosławskiego i rostowskiego, od 1876 do 1882 - wołyńskiego, zaś od 1882 do śmierci w 1883 - ponownie chersońskiego.
W 1860 stał na czele komisji synodalnej projektującej reformę rosyjskich seminariów duchownych. Oceniając ich dotychczasową złą kondycję, stwierdził, że problemy w kształceniu wykwalifikowanych kadr duchownych było zaniedbywanie moralnej postawy seminarzystów, nie zaś niedofinansowanie szkół lub niewłaściwy dobór treści kształcenia. Sugerował tworzenie przy seminariach obowiązkowych internatów i wdrożenie uczniów do niemalże monastycznego trybu życia. Uważał również, że niższe szkoły duchowne powinny zostać przekształcone w ośmioletnie szkoły ogólne, po których możliwe byłoby kontynuowanie nauki w placówkach świeckich. Kandydaci zdecydowani na przyjęcie święceń kapłańskich mieliby kształcić się dodatkowo w dwuletnich seminariach (system ten miał zastąpić czteroletnie szkoły duchowne i sześcioletnie seminaria). W seminariach najważniejszymi przedmiotami miały być patrologia oraz studia biblijne. W ostatecznie przeprowadzonej reformie wykorzystano jedynie pojedyncze elementy jego projektuG. Freeze, The Parish Clergy in Nineteenth-Century Russia.