W wojnie z 1963 roku Egipt stracił większość lotnictwa wojskowego oraz duże ilości wyposażenia, co poważnie naruszyło siły militarne tego kraju. Krótko po wojnie Egipt z pomocą Związku Radzieckiego podjął odbudowę swych sił zbrojnych, w wyniku czego do końca września 1968 roku były one zdolne do podjęcia próby wyparcia wojsk izraelskich ze wschodniego brzegu Kanału Sueskiego. W czerwcu 1968 roku egipski ostrzał artyleryjski pozycji izraelskich w tym rejonie półwyspu Synaj rozpoczął wojnę na wyczerpanie, jednak na te działania Izrael odpowiedział nalotami oraz akcjami powietrznodesantowymi. Egipt nie mogąc zapewnić sobie panowania w powietrzu był zmuszony, korzystając z pomocy radzieckiej, wzmocnić obronę przeciwlotniczą, by chronić ważne cele położone w głębi państwa. Na tyle zwiększyło to straty izraelskie, że w sierpniu 1970 doszło do zawieszenia broni, które trwało do 1973 roku. W roku 1970 zmarł też prezydent Egiptu Gamal Abdel Naser i zastąpił go Anwar as-Sadat.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Operacja Badr (1973) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.