W 1919 razem z wojskami Białych wycofał się w głąb Syberii. Rok później przyjął święcenia kapłańskie jako celibatariusz. Początkowo służył w Omsku, następnie do 1923 w Szadryńsku. Tam też w 1923 został aresztowany razem z biskupem Lwem (Czeriepanowem). Więziony w Moskwie, wyszedł na wolność dzięki amnestii. 30 sierpnia 1924 został wyświęcony na biskupa irbickiego, wikariusza eparchii swierdłowskiej. Godność tę sprawował do 1926, gdy jego tytuł uległ zmianie na biskup szadryński. Do 1927 był formalnie równocześnie locum tenens eparchii permskiej oraz swierdłowskiej. Faktycznie jednak już we wrześniu 1926 został aresztowany przez oddział GPU w Szadryńsku i skazany za „działalność kontrrewolucyjną”. Po czteromiesięcznym pobycie w więzieniu w Swierdłowsku w 1927 został zesłany do Kazania.
Odrzucił postanowienia deklaracji lojalności wobec władz radzieckich wydanej w tym samym roku przez locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego metropolitę Sergiusza, a konsekwentnie także własną nominację na biskupa kałuskiego. Od 1928 w związku z tym przebywał w stanie spoczynku, z zakazem służenia. Od 1928 do 1929 żył na zsyłce w Wiatce. W 1929 złożył akt pokutny i został mianowany przez metropolitę Sergiusza biskupem wiackim. W tym samym roku został ponownie aresztowany i skazany na trzy lata łagru.