thumb|240px|Nagrobek Zbigniewa Brochwicza na Cmentarzu NMP w Toruniu Zbigniew Jan Brochwicz (ur. 15 czerwca 1924 w Piotrkowie Kujawskim, zm. 1 maja 1992 w Toruniu) – polski plastyk, specjalizujący się w konserwacji dzieł sztuki, oraz technologii i technikach malarskich.
Życiorys W latach 1937–1939 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Męskiego im. Waleriana Łukasińskiego w Wymyślinie (obecnie Skępe). Maturę zdał po wojnie, w 1949 w Państwowym Gimnazjum i Liceum dla Dorosłych im. S. Żeromskiego w Toruniu. Studiował sztuki piękne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. W latach 1951–1953 pracował na stanowisku kierownika działu w Toruńskich i Bydgoskich Zakładach Graficznych. Pracował również w Przedsiębiorstwie Państwowym Pracownie Konserwacji Zabytków w Toruniu. Studia ukończył w 1954 roku pod opieką Leonarda Torwirta.
W 1954 został zatrudniony na stanowisku asystenta na Wydziale Sztuk Pięknych UMK. W 1967 uzyskał stopień doktora. Tematem jego rozprawy były Zaprawy romańskie z reliktów architektury kamiennej odkrytej na Podgrodziu Książęcym w Gnieźnie, a promotorem Kazimierz Żurowski. W 1968 otrzymał stanowisko docenta etatowego. W latach 1969–1981 kierował Katedrą, a następnie Zakładem Technologii i Technik Malarskich UMK.