Po powrocie do kraju we wrześniu 1974 został zastępcą szefa Wojsk Łączności Pomorskiego Okręgu Wojskowego (POW). W lipcu 1975 objął stanowisko szefa Wojsk Łączności POW, a od września 1982 był zastępcą szefa Wojsk Łączności MON ds. operacyjno-szkoleniowych. W grudniu 1982 ukończył Wyższy Kurs Akademicki dla kierowniczej kadry WP w moskiewskiej Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR.
Od lipca 1983 do października 1992 był szefem Wojsk Łączności MON, a następnie do września 1993 (po reorganizacji struktur) szefem Wojsk Łączności i Informatyki Sztabu Generalnego WP. 24 września 1983 na mocy uchwały Rady Państwa PRL został mianowany na stopień generała brygady. Nominację wręczył mu 10 października 1983 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Henryk Jabłoński. Jako szef Wojsk Łączności był współautorem systemu wozów dowodzenia i ruchomych wozów łączności. Pod jego kierownictwem rozpoczęto prace nad zautomatyzowanym systemem dowodzenia „Storczyk”.
W lutym 1987 został powołany w skład Rady Naukowo-Technicznej przy Komitecie do spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”. W latach 1990–1991 był członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma „Myśl Wojskowa”. 14 stycznia 1994 przeszedł w stan spoczynku z uwagi na wiek.