Po zakończeniu okupacji ponownie został powołany na stanowisko dyrektora, tym razem przez Radę Zakładową, jako człowiek szanowany przez załogę. Funkcję dyrektora pełnił do przejścia na emeryturę w 1948. Jako emeryt pracował w Zjednoczeniu Górnictwa Rud Żelaza i Topników w Częstochowie. W 1946 współorganizował także Gimnazjum Przemysłowe przy Hucie Częstochowa i częstochowski oddział Stowarzyszenia Inżynierów Techników Przemysłu Hutniczego.
30 sierpnia 1949 został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa i osadzony w areszcie przy ul. Parkowej. Starania w celu jego zwolnienia czynili działacze związkowi z huty. Ostatecznie zwolniono go w 1950. Później pracował w Spółdzielni Metalowców w Częstochowie. Przez cały okres pobytu w Częstochowie mieszkał w dzielnicy Raków. Zmarł 23 lipca 1955 i został pochowany na Cmentarzu Rakowskim.
Żonaty z Pelagią Kandzią, para miała córki Barbarę i Marię oraz syna Andrzeja, który również był pracownikiem częstochowskiej huty, a także żeglarzem i działaczem sportowym.
Wybrane odznaczenia Srebrny Medal Zasługi (1928) Złoty Krzyż Zasługi (1937)
Jego imieniem nazwano rondo w ciągu al. Pokoju.