Niestety, ustalenie nazwisk wszystkich muzyków, którzy grali w orkiestrze, jest już dzisiaj niemożliwe.
Orkiestra ta – jedna z pierwszych tego rodzaju w Polsce – odegrała dużą rolę w życiu muzycznym Warszawy w latach dwudziestych. Stała się znana dzięki występom w lokalach tanecznych (np. „Oaza”), w operetce w teatrze „Nowości” przy ul. Bielańskiej (w 1925 roku występowała tam w dwóch inscenizacjach operetek – Maricy Imre Kálmána oraz Orłowej Bruna Granichstaedtena), w teatrach rewiowych (Qui Pro Quo, Perskie Oko), Dolinie Szwajcarskiej itp.
Wizytówką zespołu była piosenka Gdy Petersburski razem z Goldem gra, jazzbandu te Ajaksy dwa. Pochodziła z finału rewii Ostatnia nagość wystawionej w Qui Pro Quo (jej bohaterem była właśnie orkiestra Golda i Petersburskiego). O ogromnej popularności zespołu może świadczyć fakt, że w 1925 roku została uwieczniona przez malarza Feliksa Jabłczyńskiego (obraz znajduje się obecnie w zbiorach Muzeum Warszawy). Była pierwszą polską orkiestrą nagrywającą do mikrofonu. Pod koniec lat dwudziestych zorganizowana na nowo, jako Orkiestra Harmonistów Artura Golda i Jerzego Petersburskiego, dokonała bardzo wielu nagrań dla Syreny Rekord, występowała również w Polskim Radiu.