Wewnątrz lasu szlak biegnie początkowo lekkim łukiem w lewo i znajduje się w wykopie, jednak już niedaleko znajduje się wypłaszczenie, gdzie znajdował się kiedyś przystanek Przybyradz. Kolejnymi łukami, prawym i lewym, tor zagłębia się w las, wchodząc na wysoki nasyp. Trasa kolejnym wykopem przebija wzgórze i wchodzi pod górę lewym łukiem jednego z dwóch największych zakrętów na trasie, znajdującego się początkowo na wysokim nasypie i wchodzącego następnie w głęboki wykop. Pod nasypem znajduje się betonowy przepust strumienia, będącego dopływem Kanału Dzierżęcinki. Wkrótce rozpoczyna się szeroki zakręt w lewo, gdzie tor, prowadząc prosto, delikatnie, krętym przebiegiem zbliża się do drogi wojewódzkiej nr 168 i przecina ją w miejscu znajdującego się tuż za nią dawnego przystanku Zacisze. Następnie tor biegnie prosto i skręca w prawo, odchodząc od swojego dawnego przebiegu z czasów sprzed spiętrzenia Jeziora Rosnowskiego. Tu rozpoczyna się ziemna zapora jeziora, po której szlak kolejowy został poprowadzony dopiero w 1922 z powodu budowy rosnowskiej elektrowni wodnej. Tor przechodzi koroną zapory, po moście nad śluzą spustową jeziora oraz mostem nad kanałem elektrowni.