Po wybuchu powstania warszawskiego „Szaniec” stał się jednym z najważniejszych pism ukazujących się w walczącym mieście. Od 20 VIII (nr 16/122) do 23 IX 1944 r. (nr 50/156) ukazywał się codziennie, włącznie z niedzielami, i do upadku powstania wyszło 39 numerów. Jego redakcję udało się szybko odtworzyć, przede wszystkim z poprzednich pracowników, którzy mieszkali lub znaleźli się w Śródmieściu. Na jej czele stał Mirosław Ostromęcki, a jego zastępcą ds. redakcyjnych był przedwojenny dziennikarz, red. Antoni Chrząszczewski ps. „Anioł”. Sekretarzem redakcji była Hanna Paszyńska. U Witolda Bayera, adwokata, zbierało się kolegium redakcyjne, które dostarczało materiały polityczne, opracowywane następnie w redakcji. W tym czasie doszło do istotnego porozumienia między dwoma odłamami Narodowych Sił Zbrojnych: oddziały NSZ-ONR pod dowództwem kpt. Mieczysława Osmólskiego operacyjnie podporządkowały się dowództwu Okręgu Warszawa-Miasto NSZ-AK, którym kierował płk Spirydion Koiszewski. Warto zaznaczyć, że to porozumienie miało charakter lokalny i objęło wyłącznie WarszawęOSMÓLSKI Mieczysław, dws-xip.com.. Podczas powstania, oparcie organizacyjne i kolportażowe zapewniała „Szańcowi” kompania NSZ „Warszawianka”, wchodząca w skład Zgrupowania AK „Chrobry II”. „Szaniec” został zalegalizowany w Delegaturze Rządu na Kraj oraz w Dowództwie AK.