Świerk kłujący, świerk srebrny (Picea pungens Engelm.) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Świerk kłujący pochodzi z Gór Skalistych w zachodniej części Stanów Zjednoczonych. Jako introdukowany rośnie w północnej i północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych oraz w wielu krajach europejskich. W Polsce tylko w uprawie. Morfologia thumb|200px|left|Pokrój (Park im. Stefana Żeromskiego w Warszawie) thumb|200px|left|Świerki kłujące w swoim naturalnym środowisku Pokrój Drzewo osiągające do 30, rzadko do 50 m wysokości. Korona zazwyczaj gęsta, z konarami w dość regularnych okółkach. Pień i pędy Formy typowe rosnące w swoim naturalnym środowisku osiągają wysokość ponad 30 m, odmiany uprawne (kultywary) są znacznie niższe. Średnica pnia do 1,5 m. Kora cienka i popękana, szarobrązowa, u starszych drzew brunatnoszara. Pędy grube, z głębokimi bruzdami, nagie, jasnobrązowe. Liście Igły na wyraźnych trzonkach. Są czterokanciaste i mają wyraźną siną smugę w miejscu występowania szparek oddechowych. Są zaostrzone, sztywne, bardzo kłujące i ustawione prostopadle do gałązek, dookolnie, na wszystkie strony. Na młodych pędach są zazwyczaj srebrnosine. Kwiaty Gatunek jednopienny. Kwiaty żeńskie szyszeczkowate i zielonkawe, osadzone pionowo na końcach pędów.