W drugiej połowie XIX w. w Anglii i Irlandii ukształtował się system progresywny. System ten był oparty na koncepcjach kryminologicznych szkoły pozytywnej, zakładającej, że zachowania przestępcze są spowodowane przez splot czynników psychospołecznych i wykonywanie kary więzienia powinno prowadzić do przywrócenia osadzonych społeczeństwu. Prekursorem tego systemu był system klasyfikacji zaprowadzony w więzieniu w Genewie (1833), gdzie więźniów pogrupowano według ich cech (wiek, stan moralny, rodzaj i ciężar kary), a następnie uzależniono sposób odbywania kary od rokowań i w celu zapobieżenia demoralizacji. System progresywny ukształtował się w dwóch wersjach. Wersja angielska została stworzona przez Alexandra Maconochiego i dotyczył więźniów deportowanych do kolonii karnych (na początku wyspa Norfolk w Australii). Odbywanie kary podzielono na trzy etapy, a przechodzenie pomiędzy nimi zależało od zachowania więźnia. Pierwszym była izolacja więźnia w celach (jak w systemie pensylwańskim), drugim było wykonywanie ciężkich prac fizycznych, w którym więźniowie byli nagradzani za postępy w pracy, trzecim było warunkowe zwolnienie otrzymywane za dobre zachowanie i pracę.